Make your own free website on Tripod.com

Bursztyn

Nazwa
Pochodzenie
Sklad chemiczny
Walasciwosci fizyczne

Pochodzenie bursztynu baltyckiego

Pliniusz Starszy (24 - 79 r. n.e.) w dziele Naturalis Historia, jako pierwszy wyrazil opinie, ze drzewem macierzystym bursztynu byla sosna. Opinia ta zostala naukowo potwierdzona w ubieglym wieku przez Goepperta, Berendta i Conwentza. Hugo Conwentz byl w latach 1860 - 1906 dyrektorem muzeum
przyrodniczego w Gdansku. Na podstawie badan inkluzji roslinnych w bursztynie - drewna i igiel - opisanych w dziele Monographie der baltischen Bernsteinbaume (1890) stwierdzil obecnosc szczatków az pieciu róznych sosen - prawdopodobnych producentów tej zywicy. Nie mogac ich dobrze rozróznic dal im jedna wspólna nazwe: Pinus succinifera - sosna zywicodajna. W naszym stuleciu wraz z gwaltownym rozwojem technik: chemicznej i fizycznej analizy, zgodna opinia na temat sosny zywicodajnej nie mogla sie dlugo ostac. Na przyklad stwierdzono, ze chemicznie bursztyn rózni sie od zywic sosen dzisiejszych i zaproponowano dwa inne drzewa: cedr i araukarie z rodzaju Agathis. Jednakze szczatków tych roslin nie znaleziono. Obecny stan badan wskazuje, ze zywica mogla byc wydzielana przez kilka gatunków drzew szpilkowych, z których udzial jednego byl dominujacy. Zywica jest wytwarzana przez specjalne komórki pnia drzewa i wydzielana do kanalów zywicznych, biegnacych pionowo i poziomo. Wypelnia przestrzenie w obrebie drewna, szczególnie pod kora. Kazde zranienie drzewa powoduje jej wyciek, którego predkosc zalezy m.in. od temperatury otoczenia: im cieplej, tym zywica jest bardziej plynna, im zimniej, tym jest bardziej gesta, stezala. Zalezy takze od wewnetrznego cisnienia soków drzewa, które jest najwyzsze na wiosne, w czasie najsilniejszego wzrostu. Wycieki zywicy na powierzchni kory przybieraja forme malych i wiekszych sopli o strukturze warstwowej.